Skip to main content

მოპარული ალერსი პარიზიდან





ყოველთვის, როცა ავარჩევ შხამს, მინდა მას ერქვას პარიზი ! 


ახლა, დღეს უკვე ფოტოებიდან და ვიდეორგოლებიდან ვუყურებ პარიზის ქუჩებს და ისე, თითქოს ჩემი მეორე სამშობლო ყოფილიყოს, გული მეკუმშება, როდესაც ჩემში შემოდის ევროპის ამ საოცარი ქმნილების - პარიზის ქუჩების შარმი.




ყველგვარი გადაჭარბების გარეშე ვიტყვი, რამდენჯერ მის ქუჩებში ფიქრით და ნერვის შეტოკებით მივლია სამშობლოზე ფიქრით, მინდოდა ეს ხალისი, ამ ქალაქის თავისუფლების ჰაერი ყოფილიყო ჩემს თბილისშიც. 

მინდოდა და ახლაც მინდა, ხალხი თბილისიდან გაღებული ფანჯრიდან პარიზის ქუჩებში სასეირნოდ თავისუფლად მიმოდიოდეს.

თბილისის ზოგიერთ უბანსაც პარიზული აურა აქვს, ხოლო პარიზის ზოგიერთ ქუჩას კი - თბილისის სუნი ასდის. შეიძლება მე ვიყავი და ახლაც ვარ ნოსტალიგიური ტიპაჟი ზოგადად, მელანქოლიის ბუკეტი სულში აღმოცენებული, რომ ვერ ვარჩევ ხანდახან ერთმანეთისგან პარიზსა და თბილისს. 

ევროპაში არ დაიკარგება ადამიანი, მითუმეტეს თუკი ენა იცის, მაგრამ შეიძლება ყველაფერი გქონდეს და ამ დროს არაფერი გქონდეს, რადგან ეს ყველაფერი არის შენი სამშობლო, რომლის გარეშეც თვით პარიზიც კი ღარიბია შენთვის. 

რამდენჯერ ყოფილა და რამდენი ემიგრანტისგან მიმისმენია, რომ რომ დავიძინებთ, საქართველოს ვხედავთ, ჯერ კიდევ ქაოსში მყოფსა და დაულაგებელს, გვიხარია სიზმარში, გამოვიღვიძებთ და ისევ ამ დალაგებულ, მშვიდ და მშვენიერ საფრანგეთში ვართ, ძალაუნებურად ტირილი გვეწყებაო ... 

ასე მიდიოდა დღეები, ღამეები, წუთები, წამები და წამება ჩატეული მონატრებაში და ცრემლებში, მარტოობის უსასრულობის განცდებში. გენატრება ოჯახი, გენატრება ქუჩა, სადაც გაიზარდე, გენატრება კუთხე, სადაც ლოცულობდი, გენატრება მშობლიური ჰაერი, თუნდაც მძიმე და არც ისეთი გამჭვირვალე, როგორც იმპრესიონისტების ნორმანდიული ზეცა, მაგრამ მაინც გენატრება ...

მარტოობითა და უსამშობლობით დაღლილს პარიზი გეფერება, საკუთარ მკერდს გიხსნის რევოლუციონერი მარიანასავით ჟან ლუი დავიდის ცნობილი სურათიდან, ამ დროს შეგეძლია დრო საერთოდ გააქრო და უთავბოლოდ იბოდიალო მის ქუჩებში,  ესთეტიკის მსოფლიო დედაქალაში ჩაიკარგოს შენი მოშხამული სულიც. ბოლოს კი ღამით, ძილის წინ ისევ თბილისი ამოტივტივდებოდა გონებაში და აღმოგხდება უსაშველო პილიგრიმივით - ,,როდის ... როდის გვეღირსება ჩვენ, ქართველებს, საკუთარ, ევროპულ ოჯახში დაბრუნება !'' .

და ასე გავა კვლავ შემოდგომა, გაყვითლებული ფოთლებით მოფენილი სენის ნაპირი, ზამთარი - ფრანგულ ნიავქარში გაზაფხულის მომლოდინე ხეების რტოების შრიალით, გაზაფხული - თეთრი ფერიასავით გაშიშვლებულ მკერდზე ვარდისფერი ნუშის ყვავილებივით მორთული და შემდეგ ისევ ზაფხული - საქართველოსკერ გულის გამოწევის ცხელი თვეები .... 

მერე უცებ, ერთ მშვენიერ დღეს აღმოჩნდები მონატრებულ სამშობლოში და ახლა  უკვე პარიზი მოგენატრება, ისევ მოგშხამავს ჩვეული ალერსით, ვერაგულად, მოპარვით, მოფერებით.

და ასე გავა წელიწადები, თვეები, დღეები, წუთები და წამები, ასე ჩაივლის ეს ცხოვრებაც, სამარადჟამოდ ესთეტიკის ნოსტალგიებში განჭვრეტილი ნისლის ღრუბლებში ჩაძირული, განივთებული ...



კ. კოლხი

24.10.2012 წ.

თბილისი




Popular posts from this blog

ცუდას რად უნდა მტერობა, კარგია მუდამ მტრიანი

“Tempora mutantur et nos mutamur cum illis” – დრონი იცვლებიან და ჩვენც ვიცვლებით მათთან ერთად, მაგრამ არ იცვლება ადამიანის გრძნობები და კიდევ უფრო იზრდება მანკიერებები. ჩვენმა დიდმა პოეტმა, ბუნების მგოსანმა ვაჟამ-ფშაველამ საუკუნეზე მეტი ხნის წინ დაწერა, რომ: “ცუდას რად უნდა მტერობა, კარგია მუდამ მტრიანი”,

ჩაფარცხული საქართველო

16 წლის ორი მოზარდის შემზარავ მკვლელობას, რომელიც თბილისში,  2017 წლის 1-ელ დეკემბერს მოხდა, 51-ე და 1-ლი ექპერიმენტული სკოლების მოსწავლეების თანამონაწილებით, ღრმა სოციალური და ისტორიული ფესვებიც აქვს. შევეცდები მოკლედ ჩამოვაყალიბო სათქმელი და დანარჩენი მკითველმა შეაფასოს. ეთიკა, ზნეობა, წესიერება ან არსებობს, ან არარსებობს. ყველაფერი დანარჩენი რაც შინაგანად ყარს, უზნეობაა, არაეთიკურია, უწესოა. მაგალითად, არარსებობს აყროლებული ზნეობა, რადგან ზნეობა არ შეიძლება ყარდეს მისი წესიერების გამო.  თქვენ რა გგონიათ, ილია ჭავჭავაძე ერთმა გაუნათლებელმა და წერა-კითხვის უცოდინარმა ბერბიჭაშვილმა იმიტომ მოკლა, რომ ილიას "ბედნიერი ერი" არ მოეწონა? არა, ილია მთელი ქვეყნის აყროლებულმა შინაგანმა კოლქტიურმა უზნეობამ მოკლა, რომლისთვისაც ილია კრიალა სარკე იყო, რომელშიც საკუთარ სიმახინჯეს ხედავდა. აყროლებულმა საზოგადოებამაც, რომელსაც მაშინაც და დღესაც სიმართლე სძულს და სიცრუის წუმპეში ნებივრობს, ნაცვლად საკუთარი ჭუჭყის ჩამორეცხვისა, მონურ და შემგუებლურ სტილში, ჩვეული რეფლექსი გამოავლინა და სარკე ჩაა…

მარიტა / Marita

"მარიტა / Marita "  ©Kakha Kolkhi


ნახატის ახსნა:
ძველი ნახატია, მინდოდა ამ სურათის დამთავრება, მაგრამ კონკრეტული  მიზეზების გამო, ჯობია ასე დარჩეს, ნახევრად დახატული. ამ დღეებში კულმინაციას მიაღწია ქალთა მკვლელობის შემზარავმა ფაქტებმა, ოჯახური ძალადობის შემთხვევებმა. ალბათ ასეთი კულმინაციები, ადამიანის ბუნებიდან გამომდინარე, არც პირველი იქნება და არც უკანასკნელი და სულაც არ შემოიფარგლება რომელიმე ერის და ქვეყნის საზღვრებით, ადამიანის უნიკალური ერთბუნებრიობის მიზეზით.